Up & down – periode van dinsdag 30 augustus tem vrijdag 2 september

DINSDAG 30 AUGUSTUS – Bobbejaanland

Vandaag ga ik met Kurt nog eens naar Bobbejaanland. Het lijkt al eeuwen geleden dat ik nog eens naar een pretpark geweest ben. Het is er door corona dan ook een tijdje niet van gekomen. Ik heb er dan wel eens met mensen over gesproken. “We zullen na corona nog eens naar een pretpark gaan. Maar ga je dan ook eindelijk eens in de overkop dingen gaan?”

Ik durf tegenwoordig méér in pretparken dan ik als kind durfde. Ik durfde vroeger eigenlijk nauwelijks in een achtbaan. Tenzij dan misschien de Keverbaan in Bellewaerde. Maar voor de rest durfde ik zelfs nauwelijks in andere attracties. Behalve dan die waar je alleen maar een beetje nat in werd. Nu durf ik al veel meer. Maar overkop of bijna verticaal naar beneden, dat is een drempeltje waar ik nog altijd over moet.

Kurt is blind en dus moeten we eerst naar de infobalie. Daar kunnen we polsbandjes ophalen, die aantonen dat we voorrang krijgen bij de attracties en dat het personeel extra aandacht moet hebben. Aan die infobalie staan we naast een gezin. En daar is duidelijk iets aan de hand. De vader van het gezin klinkt geïrriteerd en op de rand van agressief. “Kom, geef mij die bandjes maar! Ga je mij nog die bandjes geven?” Naast hem staat een van de kindjes te huilen. De moeder probeert hem kalm te houden. “We gingen er een plezante dag van maken hé.” Ik heb geen idee hoe de rest van hun dag zal gaan. Maar goed begonnen is hun dag toch niet. Het lijkt me ook zo’n gezin van het type “ieder huisje heeft z’n kruisje”. Maar misschien heb ik ongelijk. Hopelijk wordt hun dag beter.

We wandelen het park in. En om een of andere reden kom ik in Bobbejaanland altijd eerst bij Naga Bay uit. Dus waarom ook niet meteen met die attractie beginnen?

We hebben voorrang met onze polsbandjes. Maar we voelen ons daar eigenlijk ook niet altijd comfortabel bij om dan zomaar de rij te skippen en eerst te mogen. We gaan dan maar mee in de wachtrij. Dat is het eerlijkst. Maar als dan na een tijdje wachtrij aan de attractie komen, wijst een man van het personeel ons terecht. Hij zegt dat we toch sowieso de aparte ingang moeten nemen. Ik snap het niet helemaal. Wij mogen toch afzien van ons voordeel? Maar goed, we zullen er dan de volgende keer op letten.

Hier kan je de Naga Bay ook beleven:

Naga Bay is een attractie waar je toch wel een beetje letterlijk het noorden van kwijt geraakt. Je tolt en draait op het spoor van de achtbaan. Je gaat vooruit maar ineens ga je toch weer achteruit. Ik merk deze keer dat ik hier toch wel een soort van duizelig in word. Het is de eerste keer dat ik dat merk. Ik heb deze attractie nochtans al vaak gedaan. Maar ik heb er toch weer van genoten.

Het is in het begin van zo’n dag altijd een beetje op goed geluk wandelen naar een volgende attractie. Gaan we nu best naar links? Of toch beter rechtdoor?

We komen al snel uit bij de Speedy Bob. Dat vind ik persoonlijk ook wel een hele leuke om te doen.

We vinden de ingang voor de Express Pass. Met die pass krijg je voorrang in attracties. Dat zal voor ons dan ook wel de juiste ingang zijn. We moeten toch wel even wachten voor we dan de attractie op mogen. Maar dat is natuurlijk ook wel logisch. Als iedereen via deze ingang meteen voorrang zou krijgen, dan zouden andere mensen gewoon eeuwig blijven wachten in de wachtrij. En nooit meer vooruit geraken.

Hier kan je de Speedy Bob zelf beleven:

Het spectaculaire van deze attractie komt op het filmpje eigenlijk niet tot zijn recht. Je ziet dat de Speedy Bob in het begin van het ritje naar boven gaat en dan door een aantal bochten zigzagt. Die bochten gaan echt snel. Het karretje remt niet af en je krijgt bijna het gevoel dat je eruit gaat vallen. En dat toch wel hoog en droog. En dan krijg je nog eens een aantal leuke hellingen. Toch een heel leuke reactie.

Van de Speedy Bob gaat het naar El Rio. Ook daar nemen we weer de ingang van de Express Pas. Dat leek bij de vorige attractie de bedoeling te zijn. Dus dat zal wel weer in orde zijn. Ook hier moeten we even wachten voor we op de attractie mogen. Maar dan is het eindelijk aan ons.

Jullie mogen met ons mee op de El Rio!

De El Rio is zo’n attractie die ik als kind ook al heel leuk vond. Er is eigenlijk niet echt veel spectaculair aan. Maar je tolt wel een beetje heen en weer in het water. Je wordt nat. En dat is altijd wel lachen. Er is ook een draaikolk. Als je die draaikolk voor de eerste keer ooit ziet, krijg je toch wel wat schrik. Tot je dan merkt dat het eigenlijk gewoon een tunnel is.

We zitten in de El Rio samen met een Franstalig gezin. Of ik denk toch dat het een gezin is. Een moeder met twee dochters en een zoon. Een van de dochters lijkt de hele rit zichzelf te willen filmen met haar smartphone. De moeder vraagt zich luidop af of dat ding wel tegen water gaat kunnen. Het gesprek en de gilletjes en lachjes die dan ook nog komen, kleuren ons ritje een beetje. Ik kan niet anders dan er zelf ook mee lachen. Zelfs als we op een bepaald moment natgespoten worden door mensen aan de kant. Dat hoort er nu eenmaal bij.

Tijd voor nog eens een wat meer spectaculaire attractie: de Dreamcatcher.

We nemen zoals bij alle vorige attracties de ingang van de Express Pass. Maar deze keer kijkt de kerel van het personeel ons kwaad aan. “De mindervalideningang is ergens anders. Voor één keer is het goed.” Ik voel me net in de kleuterschool. Er zijn toch echt wel andere manieren om dit te melden. En misschien moet je dan de verschillende ingangen gewoon ook beter aanduiden?

Ik heb de Dreamcatcher al vaak gedaan in Bobbejaanland. Maar er is toch een en ander veranderd. Zo ging je vroeger door een soort van nagemaakte wasmachine. En ik heb het gevoel dat de attractie ook sneller en feller gaat dan vroeger. Maar dat maakt het gewoon ook leuker.

Ik heb het gevoel dat de snelheid niet echt duidelijk blijkt uit het filmpje. Maar goed, dit vind ik echt een van de leukste attracties in Bobbejaanland. Je hebt ook geen steun onder je voeten. Dat maakt het nog wat leuker.

Tijdens het ritje hoor ik een kindje achter mij luid gillen. “Ik voel mij niet goed, mama!” roept ze. Vijf seconden later heeft ze haar mening al bijgesteld. “Dit is echt leuk!”

We doen nog de Bob Express. We doen nog de boomstammetjes. En dan gaan we eten. Dat moet ook gebeuren.

Tijdens de lunch babbelen we echt over leuke onderwerpen. Het is dat wat ik zo leuk vind aan dit soort uitjes. Je doet dan samen allerlei leuke attracties. Maar daarnaast heb je gewoon ook veel meer tijd om over allerlei dingen uitgebreid en dieper te babbelen. Het is de combinatie van die twee dingen die het zo leuk maakt.

Na de lunch komen we bij de Tyfoon en de Fury. Dat zijn de twee meest spectaculaire attracties in Bobbejaanland. Ik ben al dagen aan het twijfelen of ik nu wel of niet voor de eerste keer ooit in zo’n attractie wil gaan. Nu ik er zo voor sta, weet ik het nog altijd niet. Ik ben echt aan het twijfelen. Ik sta vooral te kijken bij de Tyfoon. En ineens vraag ik me af waarom ik het niet zou doen. Het moet er toch ooit eens van komen. Ik denk dat ik het durf. En dat zeg ik tegen Kurt.

Dit is die Tyfoon.

We hebben nog maar net gegeten. We besluiten dan toch nog ven te wachten met deze attractie. Ik hoop dan maar dat ik straks mijn staart niet intrek.

We doen dan nog maar eens de andere attracties. We gaan nog eens op de Naga Bay. En die lijkt ineens zo gewoontjes. We gaan op de Speedy Bob. We gaan op de Dreamcatcher. En die laatste blijf ik leuk vinden. Ik merk dat ik de Dreamcatcher eigenlijk (voorlopig) echt wel de leukste attractie van heel Bobbejaanland vind.

Helaas is dit ritje bij Kurt niet zo goed aangekomen en voelt hij zich niet zo goed. Dat kan natuurlijk al eens gebeuren in een pretpark. Ik weet nog hoe mijn vader vroeger soms ook overenthousiast in een attractie ging en zich daarna beklaagde dat hij dat zo snel na het eten had gedaan. Dat zal het wellicht bij Kurt ook wel zijn.

We gaan dan nog maar even iets drinken. Ik wil het voor Kurt ook niet erger maken, en we hebben alle leuke attracties nu toch al meer dan één keer gedaan. En we hebben tussendoor veel goeie babbels gehad. Het is echt een leuke dag geweest. Dus is het misschien beter om het hier dan bij te laten.

Ik wil die Tyfoon echt wel eens proberen. Ik ga het gevoel proberen vast te houden. Ooit doe ik het. Ik beloof het. Aan wie dan ook.

VRIJDAG 2 SEPTEMBER – Nostalgie

Sofie werkt al sinds 2007 voor de KU Leuven. In het begin deed ze vooral onderzoek. Maar nu geeft ze eigenlijk alleen nog maar les. Dat wil ook zeggen dat ze stagebezoeken moet doen. Daar moet ze soms het hele land voor rondreizen. Vandaag moet ze zo’n stagebezoek doen in Torhout. Omdat we vanavond toch naar de wedstrijd van Club Brugge gaan, vergezel ik haar naar Torhout. Ik zal wel zien wat ik doe terwijl ze bezig is.

Ik heb iets met Torhout en met de omgeving. Ik had van mijn 21ste tot mijn 23ste een relatie met een meisje uit Handzame. Eigenlijk was dat niet zo’n heel goeie relatie. Maar iets is nooit alleen maar slecht. Ik heb ook wel wat goeie herinneringen aan haar en aan die tijd. Ook al heb ik geen contact meer met haar en is dat toch wel het beste zo.

Ik zet Sofie eerst af aan het gebouw in Torhout waar ze moet zijn. En dan kriebelt het toch een beetje. Ik ben in die tijd zelfs verhuisd naar Kortemark om daar te gaan samenwonen met dat meisje. Drie maanden later was de relatie voorbij. Het is ondertussen al bijna 20 jaar geleden. Zou dat huis waar ik toen woonde er nog altijd staan?

Het staat er nog steeds. Het is zelfs nauwelijks veranderd. Het is raar als ik er ineens ben. Dit lijkt wel een herinnering aan iemand anders. Ik ben sindsdien zo hard veranderd. Ik ben eigenlijk meer veranderd dan dat huis. Ik voel vanalles en ik weet eigenlijk niet goed wat. Ben ik nu weemoedig? Ik ben nu een betere persoon dan toen. Misschien komen er gewoon wat nostalgische gevoelens nu naar boven. Dat heb ik wel vaker.

Ik rij door Kortemark. Ik herken het nog goed. Eigenlijk vind ik het raar. Ik ben hier zo lang niet geweest, dat het in mijn hoofd lijkt alsof dit gewoon niet meer bestaat. Maar het bestaat natuurlijk nog wel. En nu ik hier weer ben, ben ik verbaasd dat ik veel dingen nog zo goed herken. En tegelijk zoveel dingen niet meer weet.

Ik ga op zoek naar een supermarkt. Ik heb dorst, dus dan kan ik daar iets kopen voor te drinken. Ik stop aan een Carrefour Market. Eerst herinner ik mij totaal niet dat ik er ooit geweest ben. Ik rij de parking op. En dan komt het allemaal terug. Ik ben eigenlijk zelfs vaak in deze winkel geweest. Dat was ik totaal vergeten. En ook die herinnering komt helemaal terug nu ik hier ben.

Ik realiseer mij ineens dat ik – wie weet – toch iemand kan tegenkomen die ik ken van toen. De kans is natuurlijk bijzonder klein. Maar je weet maar nooit. Ik ben nog steeds in gedachten terwijl ik naar de ingang van de winkel loop. Daar kijkt een vrouw net iets te lang naar mij. Ze lacht en knikt vriendelijk goeiedag. Is het iemand die ik ken van toen? Ik herken haar in ieder geval niet. Ik lach terug en ga de winkel binnen. Het zal wel gewoon iemand zijn die vriendelijk is.

Ik koop een cola en haast me weer naar buiten. Maar de nostalgische bui laat mij niet meer los. Ik wil nog wel eens gaan kijken naar het ouderlijk huis van mijn ex-vriendin. Daar heb ik toch ook heel wat tijd gespendeerd. En meteen rij ik door naar Handzame.

Ik rij er nog blindelings naartoe, ook al is het toch al bijna 20 jaar geleden dat ik er nog geweest ben. En onderweg probeer ik mij de straatnaam te herinneren. Ik kom er echt niet meer op. Tot ik de straat in kwestie ook echt in rij. Kastanjelaan… Ja, dat was het. ik rij nog wat verder. Het voelt bijna surreëel. Alsof ik in een vorig leven ben terechtgekomen.

Ik rij enkele huizen voorbij, maar ik kan me niet meteen meer inbeelden welk huis het nu eigenlijk was. En dan komt er ineens een moment waarop allerlei gevoelens die ik zelf niet kan verklaren door mijn gemoed gaan. Wat doe ik hier eigenlijk? Waarom wil ik per se dit huis zien en terugvinden? Waarom hang ik zo vast aan een vervlogen herinnering die niet eens overwegend positief was? En ik vind het huis ook gewoon niet meer terug. Waarom vind ik dat nu zo erg?

Ik raak er zelf niet goed aan uit. Het is misschien voer voor psychologen en therapeuten. Het zal dan toch wel iets met mijn drang naar nostalgie te maken hebben.

Ik rij terug naar Sofie. En ik ben blij dat ik weer “thuis” ben. In mijn huidig leven. En in de realiteit van nu.

Mijn volgende blog komt binnenkort al online. Daarin heb ik het (wellicht) onder andere over een documentaire over Angèle op Netflix, de Champions League wedstrijd van Club Brugge tegen Bayer Leverkusen en het optreden van Go_A in Het Depot in Leuven. Tot binnenkort!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.