Pukkelpop 2022: een rollercoaster aan emoties en muziek (deel 2)

ZATERDAG 20 JANUARI – Pukkelpop dag 2

Dag 2 van “mijn” Pukkelpop 2022. En ik voel dat dag 1 toch een beetje zijn tol geëist heeft. Dat is natuurlijk ook normaal. Een festival is waarschijnlijk sowieso al zwaar, en nog meer met ME/cvs.

Ik heb het gevoel dat ik het gisteren toch nog niet helemaal goed heb aangepakt. En dan heb ik het over doseren met ME/cvs. Ik draafde elke keer in sneltempo naar elke locatie. Ook al had ik eigenlijk meer dan tijd genoeg. Ik doe dat altijd onbewust. Als ik ergens naartoe moet te voet, dan heb ik de neiging om toch goed door te stappen. Dat doe ik eigenlijk altijd. Nochtans is dat meestal niet nodig. Ik weet niet waarom ik dat doe. Misschien is het gewoon dat ik niet graag te voet onderweg ben.

Ik wil er dus vandaag echt op letten dat ik gewoon op mijn gemak ergens naartoe wandel. Doseren is de boodschap. Ik ga weer een heel aantal optredens bekijken vandaag. Maar ik neem me voor om me vaak genoeg tussen optredens in ook even gewoon neer te zetten. Ik kan de rustpauzes echt wel gebruiken. Eigenlijk is dit Pukkelpop op dat vlak nog eens een soort van wijze levensles. I’m a WARRIOR. En ik ben graag een WARRIOR. Maar ik kan alleen een WARRIOR zijn als ik er ook goed op let dat ik blijf doseren. Maar ik ben klaar voor mijn tweede dag Pukkelpop.

Gisteren moesten we alles nog ontdekken. Vandaag weten we wat ons te wachten staat. We rijden naar dezelfde parking als gisteren. We doen hetzelfde stukje te voet. We gaan naar de check-in en we krijgen onze festivalbandjes. Deze keer moeten ze aan mij niet vragen waar mijn bandje is. Ik toon het overal en aan iedereen met de enthousiaste glimlach. Ik ben er echt wel klaar voor.

We zijn nog vroeger dan gisteren. En dat heeft alles te maken met de eerste act die we vandaag gaan bekijken. Het is de naam waar ik het meest naar uitgekeken heb. Go_A staat om 11u50 in de Marquee. Go_A is natuurlijk vooral bekend dankzij hun passage op het Songfestival in 2020 en 2021. Dat doet mij eraan denken. Dit is al de derde Songfestival act die ik op deze twee dagen ga kijken.

Ik vind Go_A echt goed. Ik vond hun nummers van het Songfestival goed. En ik luister ook heel vaak naar hun muziek. Je zou mij eigenlijk toch al een klein beetje fan kunnen oemen.

Het is 11u30. In de Marquee is toch al redelijk wat volk. Maar aan de middengang met hekkens is er nog wel wat plaats. Daar zal ik dus straks kunnen staan en steunen. En nu kan ik daar nog even zitten. Het stevige hekken dient als leuning.

Sofie gaat voor ons nog even drinken halen. Ze is nog maar net weg of Go_A begint aan hun soundcheck. Eerst nog voorzichtig en in de stijl van een typische soundcheck. Maar dan ineens klinkt de intro van hun bekendste nummer Shum door de Marquee. Dat eerste geluidje, de zangeres die het nummer begint te zingen en dan die baslijn… Het maakt al meteen iets wakker in mij.. Het is ook al meteen echt luid. Ik zie sommige meisjes vlakbij het podium echt met de vingers in hun oren. Maar ik vind het nu al zalig. Ik kijk echt uit naar dit optreden. Bij andere mensen maakt het ook iets wakker. Iedereen gaat al rechtstaan. Ik ook. Na enkele seconden stoppen ze het nummer abrupt. Het is dan ook nog maar een soundcheck. Maar er lijkt al een golf van enthousiasme in de Marquee te hangen.

Als Go_A er dan om 11u50 echt aan begint, staat de Marquee bomvol. Shum is de opener van hun set. Het is nog maar mijn tweede dag Pukkelpop, dus wat ik nu ga zeggen, kan ik niet met 100% zekerheid zeggen. Maar het zou mij toch eigenlijk verbazen dat er al vaak op dit tijdstip een band of artiest de hele Marquee heeft kunnen vullen. En dat zegt veel.

De zangeres staat als een soort Oekraïense Cleopatra op het podium. Ze beweegt sierlijk en haar stem vult de zaal op een zalige manier. En natuurlijk is de Oekraïense vlag hier ook present. Het zorgt voor een heel speciale sfeer. Ik laat het helemaal binnenkomen.

De toestand in Oekraïne is nooit ver weg. “I want to say something. Russia is terrorist state.” Ze kijkt even in het publiek en draait zich dan om en wandelt weg om het volgende nummer in te zetten. Het heeft allemaal iets van een soort van protest door middel van muziek. Maar er is ook een echt mooie boodschap. “We are going to sing a song now about beautiful people. Abuot you in the audience. Beautiful people.” De zangeres blijft kronkelen en de muziek kronkelt zich een weg in mijn lichaam. Go_A is echt fantastisch.

De zangeres vraagt dan om elkaar allemaal een hand te geven. En zo moeten we een hele grote cirkel maken. Er ontstaan in totaal zeven cirkels van mensen in de Marquee. En dan vraagt ze om op het volgende nummer in de cirkel mee te springen. Ik laat het aan mij voorbijgaan. Gisteren had ik nog spijt dat ik tijdens Wargasm niet ben meegegaan in de moshpit. Nu voel ik toch vooral dat ik wil doseren. Ik probeer er wel een foto van te maken.

De kop is eraf voor vandaag. En Go_A was al meteen een serieus hoogepunt.

Ik had jullie beloofd van bij elk hoogtepunt ook een nummer van de artiest te zetten. Bij Go_A kies ik dan niet voor Shum, want dat kent iedereen al. Ik kies er voor eentje dat ze spijtig genoeg niet live hebben gespeeld vandaag, maar dat ik de voorbije maanden echt heel vaak heb beluisterd.

Ik geniet nog een tijdje na. En ik vraag mij ook af wat ik dan tot nu toe het beste vind van deze twee dagen. Wargasm? Of toch Go_A? Uiteindelijk denk ik dat ik voor Go_A moet kiezen. Ik had er veel van verwacht, en het was nog beter dan ik had verwacht. Terwijl ik bij Wargasm geen verwachtingen had. Maar ik heb dus al twee echt héél goeie optredens gezien. En S10 was ook super.

Tijd om te doseren. We nemen eerst de tijd om te lunchen. En dan gaat Sofie naar Ibe kijken. Ik begeef me nog eens naar de Backyard, deze keer voor Vukovi. Ook dat is weer zo’n groep die ik eigenlijk nog niet ken. Ik hoop dat ze goed zijn.

Ik kom de Backyard binnen en die is nog bijna leeg. Het optreden zou nochtans al binnen 10 minuten moeten beginnen. Ik zoek naar een plekje waar ik nog eventjes kan gaan zitten. Ik kijk nog eens naar het podium. En in het decor staat in het groot de naam Killthelogo. Huh? Dat is niet waar ik naar kwam kijken. Eerst denk ik dat dat nog van het vorige optreden is en dat ze dat per ongeluk hebben laten hangen. Maar dan kijk ik toch eens op mijn smartphone. En zo zie ik dat de planning in de Backyard veranderd is. Eerst komt Killthelogo. En Vukovi is daarna pas.

Er zit niets anders op dan terug ergens buiten te gaan zitten. Ik ga mijn energie niet verspillen door rechtstaand naar een optreden te kijken dat ik eigenlijk niet wil zien. Ik zoek dus buiten een zitplaats en stuur een bericht naar Sofie. En dan bekijk ik mijn planning. Straks om 14u45 had ik Gayle staan. En nu is er om 14u45 ook Vukovi. Wat zou ik nu best doen?

Gayle is een hitsensatie. Ik ken haar van het nummer Abcdefu. Dat nummer is de voorbije maanden grijsgedraaid op heel wat radiozenders. Maar voor de rest weet ik weinig of niets over haar. Ik denk dat het misschien toch te poppy gaat zijn. Vukovi ken ik helemaal niet. Maar het is zeker rock, want het is in de Backyard. Ik ga voor de verrassing. Ik ga voor Vukovi.

Helaas is Vukovi niet super. Het is niet slecht zeker niet, maar het is ook niet iets dat ik mij nog lang ga herinneren. Het is ook nogal rommelig. Alle nummers lijken zo’n beetje op elkaar. De zangeres gaat ook het publiek in langs de ene kant van het podium en komt dan twee seconden later ineens weer op het podium langs de andere kant, met een blik alsof ze zelf niet weet waarom ze dat eigenlijk gedaan heeft. En tussen alle nummers in schreeuwt ze vanalles dat we eigenlijk nauwelijks kunnen verstaan. Het is niet spectaculair. Het boeit me eigenlijk niet echt. Dit was zeker niet slecht. Maar zeker ook niet goed genoeg.

Ook hier is een moshpit. Maar het is deze keer een heel felle. Normaal gezien springen mensen tegen elkaar maar dat toch op een manier dat iedereen kan blijven rechtstaan. Nu duikt er een kerel in op een manier dat ik hoop dat er maar niemand tegen de grond knalt. Deze keer ben ik blij dat ik geen moshpit gedaan heb.

Na Vukovi ga ik samen met Sofie even naar de Main Stage. Daar start George Ezra om 17u10. Het is al vrij druk aan de Main Stage. Ik zet mij nog even in het gras, maar dan ben ik al weer klaar voor nog een concertje.

Kills Birds. Dat is weer een gokje. Op de website van Pukkelpop staat dat het grunge is. Ik ben dan ook zelf een beetje verbaasd dat ik dit groepje heb aangeduid. Grunge is nu niet meteen mijn meest favoriete muziek. Maar ik heb alle artiesten beluisterd en ik heb aangeduid wat ik goed vind. En Kills Birds is daar dus bij.

Het is rock en dus is het uiteraard weer in de Backyard. Vandaag ben ik daar meestal te vinden. Ik voel mij stilaan thuis in deze tent/zaal die toch echt wel ruikt als een schuur.

De band komt op het podium. En als laatste komt de zangeres tevoorschijn. Het is een klein lief meisje. Ze heeft haar haar in twee dotjes als oortjes. Ze is echt schattig. Tot ze begint.

Ze ziet er dan wel lief en schattig uit. Ze is eigenlijk heel boos. En kleine schattige meisjes die eigenlijk heel boos zijn, daar hou ik echt wel van. Toch zeker als het over muziek gaat. Geen “ik spring hier eens in het publiek” toestanden, geen moshpits, geen “ik ga vandaag echt geen kleren aan doen want het is toch te warm en ik hoop dat ze dan kijken” toestanden. Het meisje is gekleed in een doodgewone t-shirt en short. En de muziek is zalig.

Na enkele nummers vertelt het meisje dat ze enkele dagen geleden een nieuw nummer geschreven heeft. Ze is een beetje zenuwachtig om het te zingen, maar ze hoopt dat we het goed gaan vinden. Het maakt mij meteen helemaal nieuwsgierig.

En dan begint ze te zingen. You don’t love meeeeee… Ze is alweer boos. En alweer zo schattig. Het is een combinatie waar ik echt van hou. Ik zou al bijna op het podium willen stappen om haar een knuffel te geven en te zeggen: “But I do love you!” Het is het beste nummer van de hele set.

Kills Birds. Ik ga dit zeker onthouden. Dat nieuwe nummer staat helaas nog niet op YouTube. Dus dan maar een ander. Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ze in deze clip misschien niet zo lief en schattig uitziet als op het podium bij Pukkelpop.

Ik had met Sofie afgesproken dat ik na dit optreden weer even tot bij haar ga komen aan de Main Stage. Maar het is ineens veel drukker geworden. Er is veel meer volk dan gisteren. Ik moet al bijna gaan dringen om er nog door te geraken. Ik baan mij langs de zijkant een weg naar Sofie. En zo kom ik ineens een koffiekraam tegen. Dat had ik nog niet eens gezien! Ik bestel mij meteen een latte macchiato caramel.

Ik ga verder naar het midden. Ik weet waar Sofie ongeveer staat en ik kan dus recht op mijn doel af. Maar het is hier zo druk dat ik af en toe bijna tegen mensen loop. In de pogingen om dat te ontwijken, mors ik om de haverklap koffie op mijn hand. En de koffie is nog heet. Een festival zonder figuurlijke kleerscheuren doorkomen is blijkbaar echt wel onmogelijk.

Ondertussen begint George Ezra er aan. Ik heb het niet zo voor den George. Maar Sofie staat vlakbij een hek. Ik kan me dus eventjes neerzetten om wat uit te blazen. En ik kan zelfs gewoon naar George kijken ook, want zelfs als ik neerzit kan ik nog altijd de grote schermen naast het podium zien. Ik blaas nog even uit en dan baan ik me weer een weg. Deze keer naar de Marquee.

Ik ga naar Aurora kijken. En ik heb een beetje een raar verhaal bij Aurora. Ik was in 2019 in Londen voor mijn tweede Bon Jovi show die ik op die tour ging kijken. En overal in de Londense metro hing deze poster:

Die poster intrigeerde mij. Het was de aankondiging van een album van Aurora. Ik ben enkele dagen later thuisgekomen en ben haar muziek beginnen luisteren. Maar ik moet er eerlijk over zijn. Ik vond het in het begin echt goed. Maar al snel luisterde ik er eigenlijk niet meer naar.

Ik ben dus heel benieuwd of Aurora mij live (opnieuw) gaat overtuigen. Tot mijn verbazing staat er al vrij veel volk in de Marquee. Ik had er eigenlijk geen idee van dat iemand in België Aurora al kende.

De intro van de show begint. Maar achter mij staan vier zatte kerels voetballiedjes te zingen. Het doorbreekt voor mij de sfeer helemaal. En dat vind ik heel irritant. Gelukkig gaat de intro steeds luider en kan ik ze na een tijdje nog nauwelijks horen. Misschien zijn ze ook al weg.

Aurora is een heel lief klein meisje. En dat zonder meer. Ze is echt lief. Haar liedjes zijn lief en als ze praat heeft ze een heel hoog en lief schattig stemmetje. Het is eigenlijk bijna sprookjesachtig. Ze opent met Churchyard. En dat is al meteen een nummer dat ik nog ken omdat ik er toen zo vaak naar geluisterd heb.

Aurora mag dan wel mooi, lief en sprookjesachtig zijn, muzikaal merk ik opnieuw dat het toch niet iets is dat voor mij blijft hangen. Het is misschien allemaal net iets té lief. Geef mij dan maar het meisje dat toch (ook) een beetje boos is.

“Kijk daar, een vlinder.” Het meisje dat voor mij staat wijst naar het scherm. En ik vind het eigenlijk wel grappig. Want daar is geen echte vlinder op te zien. Wel een meisje dat vlindervleugels aan heeft. Het zorgt mee voor de sprookjesachtige sfeer. Ik kijk wat verder naar links in het publiek en daar zie ik het vlindermeisje zitten op de schouders van wellicht haar vriendje. Mooi beeld.

Ik keer terug naar Sofie. Die staat nog steeds aan de Main Stage. Maar er is nu werkelijk geen doorkomen meer aan. En we moeten eten. Sofie komt dan maar naar mij. George Ezra heeft toch gedaan met zingen. En The Opposites hoeft ze niet per se te zien.

We delen samen een bord nacho’s. En dan is het tijd voor Palaye Royale. We zijn hier ondertussen al weer meer dan 9 uren. En we hebben al weer heel wat optredens gezien. De kans is dus groot dat we het hierna voor bekeken houden. Ik hoop dan ook dat het een goeie afsluiter wordt.

Vooraf sta ik er nog even bij stil. Bij alle acts die ik op deze editie van Pukkelpop heb gezien, stond er minstens één vrouw op het podium. Bijna altijd was dat de zangeres, of toch een van de zangeressen. Alleen bij Dadi Freyr was dat niet het geval. Palaye Royale zal de enige act zijn die ik ga zien waar alleen maar mannen op het podium staan. Ik doe het er niet om. Maar het valt mij al langer op dan vandaag dat de meeste groepen of artiesten die ik goed vind tegenwoordig vrouwen in hun line-up hebben.

Palaye Royale is een ideaal orgelpunt. Ik zou het beschrijven als 80s rock meets Maneskin. Er is nog maar eens een moshpit. Ik doe niet mee. Maar ik geef wel nog eens echt alles op de muziek. Ik voel dat het einde er zit aan te komen. En ik wil er nog een keer echt van genieten.

Maar het is ook net nu dat ik merk dat ik op mijn ME/cvs limieten begin te botsen. Ineens voel ik tijdens het concert een heel hevige pijn in mijn hielen. Het is bijna alsof mijn voeten het gaan begeven en ze het letterlijk niet meer aankunnen dat ik zo lang rechtsta. Gelukkig is het voor Sofie ook goed geweest. Ze blijft nog even kijken naar het begin van het optreden van Sean Paul, maar dan zijn we weg.

Als uitsmijter: hier is Palaye Royale.

Het is nog een eind te voet naar de auto. De pijn aan mijn voeten lijkt gelukkig ook weer verdwenen. Maar in de auto krijg ik af en toe nog eens een hevige pijnscheut door heel mijn voet. Ik heb dit nog nooit gehad. Het is duidelijk dat twee dagen festival voor mij toch een beetje zijn tol geëist heeft. Maar ik ben blij dat ik dit gedaan heb. Dit pakken ze me nooit meer af. Ik heb heel leuke artiesten en groepen leren kennen. En volgend jaar? Dan ga ik misschien gewoon terug!

Dit was mijn verslag in twee delen over twee dagen Pukkelpop. Dit weekend ga ik nog eens naar Culinair. En we vieren ook de verjaardag van Sofie. Daar vertel ik dan hopelijk maandag weer gewoon over. Tot dan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.