Pukkelpop 2022: een rollercoaster aan emoties en muziek (deel 1)

VRIJDAG 19 AUGUSTUS – Pukkelpop dag 1

Vandaag ga ik voor het eerst in mijn leven naar Pukkelpop. Daar is eigenlijk wel heel wat aan voorafgegaan.

Sofie en ik gingen eigenlijk in 2020 samen naar Rock Werchter. Ook wat dat festival betreft zou het mijn allereerste keer geweest zijn. Er stonden enkele namen op de affiche die ik echt wel graag wou zien. En het idee om daarnaast ook gewoon wat andere artiesten te zien of te leren kennen, sprak mij echt wel aan. Maar Rock Werchter 2020 ging uiteraard niet door. De pandemie stak er een stokje voor. We hielden onze tickets dan maar voor een volgende editie. En dat was dan Rock Werchter van dit jaar.

Maar eigenlijk stonden er op de affiche van dat festival dit jaar echt niet veel namen die ik graag zou zien. Dat was bij Pukkelpop wel anders. En Sofie ging akkoord. We konden onze tickets voor Rock Werchter doorverkopen en bestelden tickets voor de vrijdag en de zaterdag van Pukkelpop. Welke namen ik dan vooral wil zien? Ik ga vooral voor S10, Merol, Go_A, Gayle en Aurora.

Ik ben nog nooit naar Rock Werchter geweest en nog nooit naar Pukkelpop. Ik heb al wel wat andere festivals bezocht. Ik heb jaren geleden een keertje op Marktrock gestaan. Ik heb in een ver verleden ook wel eens Suikerrock bezocht. En in 2019 leidde mijn kleine Bon Jovi tour van 4 shows mij ook nog naar TW Classic. Maar zo’n groot festival met meerdere podia, dat is echt de allereerste keer.

Ik heb vooraf een schema opgesteld. Er zijn een aantal artiesten die ik ken en die ik graag wil zien. Maar er zijn ook heel veel namen op de affiche waar ik nog nooit van gehoord heb. Hoe kan ik dan weten of ik die misschien graag wil ontdekken? Ik beluister vooraf van elke artiest een kort stukje van enkele seconden. Als ze mij in die luttele seconden al kunnen overtuigen, dan ga ik kijken. Als het in mijn schema past natuurlijk.

Ik heb de voorbije dagen echt heel veel twijfels gekregen. Waar ben ik nu eigenlijk aan begonnen? Ik heb ME/cvs. Dan kan ik toch nooit twee dagen overleven op zo’n festival? Sofie heeft me de voorbije maanden al vaak gerustgesteld. Tussen de optredens door heb je heel veel plekjes om te rusten en te zitten. Maar de laatste dagen lijkt het alsof ze er zelf ook niet helemaal gerust in is.

En toch ga ik het gewoon doen. We hebben de tickets en ik wil dit gewoon graag meemaken. ME/cvs krijgt me niet klein. I’m a WARRIOR!

We gaan beide dagen al van zodra de eerste acts eraan beginnen. Dat wil zeggen dat we er al rond 11u moet zijn. Ik verwacht dat er dan ook nog niet veel volk naar het festival onderweg zal zijn. We besluiten dus met de auto te gaan. Er zijn parkings en die zullen op dat moment hopelijk nog niet vol staan.

Het is een zoektocht. Op de website stond dat de parkings goed aangeduid zijn. Maar de praktijk is heel wat anders. We zien op een kruispunt een wegwijzer met “Parking 1 Day”. Het is daar dat we moeten zijn. Maar bij een volgend kruispunt moeten we het volgens de organisatie blijkbaar zelf maar uitzoeken. Nergens zijn nog wegwijzers te vinden. Uiteindelijk na een tijdje zoeken en een beetje gokken komen we dan toch aan. Op de parking zelf is de organisatie gelukkig wel goed. Overal staan stewards om te helpen en om aan te duiden waar je naartoe mag rijden. Zo vinden we heel vlot een plekje.

Van de parking moeten we dan wel te voet naar het festivalterrein. En dat blijkt wel een serieuze afstand te zijn. We moeten over de Kempische Steenweg en die is helemaal afgesloten. Het is eigenlijk echt een raar zicht. We lopen over een grote steenweg en we moeten een brug over, en er rijden geen auto’s. Maar toch lopen de meeste mensen toch op het voetpad of op het fietspad. Alsof ze bang zijn dat er ineens toch een verdwaalde auto gaat opduiken. Dat gebeurt niet.

We moeten eerst naar de check-in. Daar moeten we onze tickets tonen en dan krijgen we ook een polsbandje. Bij het buitengaan van de check-in wordt ons polsbandje gescand. Dan moeten we naar de ingang. “Mag ik uw bandje zien?” Dan moeten we door een metaaldetector. “Waar is uw bandje?” We worden hier echt wel grondig gecheckt!

Het is dan even rondkijken en oriënteren. Dit terrein is echt wel héél groot. Er zijn dan ook maar liefst 10(!) locaties op dit terrein waar je naar optredens kan gaan kijken. We moeten eerst een beetje zien waar alles is.

Op de Main Stage is Fleddy Melculy al begonnen. Dat is niet de Chinese kloon van Freddy Mercury, ondanks dat zijn naam dat echt wel doet vermoeden. Ik ken hem wel van naam, maar ik vind het hier en nu vooral veel geschreeuw en lawaai voor niks. We gaan dan maar meteen jetons kopen voor eten en drinken. Het is hier weer het typische systeem. Je moet bonnetjes kopen en dan hopen dat je die ook allemaal kan opgebruiken. Gelukkig hangt hier wel een lijst hoeveel je voor drankjes en eten moet betalen, zo heb je toch al een idee.

Het is al tegen de middag en we gaan eerst al maar iets eten. Dan hebben we dat ook al gedaan. Ik eet mijn frieten met uitzicht op de Dance Hall. Daar ga ik zo meteen kijken naar S10.

In de Dance Hall staat nog niet zo veel volk als we er binnen gaan. We nemen plaats niet te ver naar voren maar waar we het toch nog goed kunnen zien. Dat is omdat Sofie niet graag helemaal vooraan staat. Ik weet niet goed wat ik van S10 moet verwachten. En ik vind het ook opvallend dat het in de Dance Hall is. Ik ken haar eigenlijk enkel van De diepte waar ze dit jaar 11de mee werd op het Songfestival. Brengt ze dan voor de rest dance?

S10. Zoals haar voornaam Stien. En dus niet Es-tien. Zoals ik zo vaak gehoord heb voor dit optreden. Het is wel een beetje dance ja. En het is meteen ook een eerste hoogtepunt van mijn twee dagen Pukkelpop.

Het is soms een beetje dance en vaak nogal meeslepend, vooral ook door haar stem. Er komt tijdens haar set ook nog een andere zangeres meedoen. Maar ik heb eigenlijk geen idee wie dat is.

“Alleen Maria is heilig,” zingt ze naar het einde toe heel overtuigend. S10 heeft het duidelijk warm en heeft al wat kleren uitgespeeld.. Het is dan ook echt warm hier binnen. Maar het draait vooral om de muziek. En S10 heeft mij vandaag echt wel overtuigend. Het is een goeie opener van mijn festival.

Bij elke artiest die ik echt goed vond, zal ik ook nog een nummer van hen plaatsen voor wie er meer van wil horen. En dan kies ik bij S10 natuurlijk voor dat nummer waar ik het net over had.

Mijn schema zorgt ervoor dat ik na elk optreden ongeveer een uurtje heb om rust te nemen, ergens te zitten, iets te drinken, en dan naar de locatie te wandelen waar het volgende optreden is. Dat gaat wel nodig zijn, vermoed ik. Elk optreden duurt ongeveer een uur en zitplaatsen zijn er niet.

Na even rustig ergens zitten, ga ik samen met Sofie naar de Marquee. Daar treedt Merol op. Ik ken Merol uiteraard vooral van haar passage in De Slimste Mens, en daar maakte haar persoonlijkheid indruk op mij. Ik had haar wel graag. Ik heb daarna haar muziek ook een tijdje vaak beluisterd onderweg in de auto. Maar ik had het gevoel dat ik het al snel gehad had met Merol op muzikaal vlak. Ik ben benieuwd wat ik dan live van haar ga vinden.

De Marquee staat al redelijk vol als we er binnen gaan. In het midden van de Marquee is een soort smalle doorgang die afgebakend is door hekkens. Ik zou daar misschien wat steun kunnen hebben, maar dat is al helemaal ingenomen door andere mensen. Het wordt dus weer gewoon zo recht staan.

Merol blinkt uit met haar outfits. Eerst staat ze als een soort diva met een opvallende zonnebril en een soort bontjas met veren aan.

Later speelt ze dat ook allemaal uit en heeft ze heel wat minder om het lijf.

Helaas krijg ik bij haar optreden een beetje hetzelfde gevoel als een tijdje geleden toen ik haar muziek nog gewoon in de auto beluisterde. Het kabbelt allemaal wat verder en het doet me muzikaal echt helemaal niets. Ze heeft opvallende teksten. En opvallende bindteksten. “Ik wil even iets aankaarten. En dat is de orgasmekloof.” Ze vertelt er nog bij dat mannen veel vaker klaarkomen dan vrouwen tijdens het liefdesspel. Er klinkt een soort van voorzichtig enthousiast applaus. Ik heb de indruk dat het publiek verdeeld is in een deel “gelijk heeft ze potverdikke” en “is dat nu iets wat wij moeten te weten komen op een festival?”. Ik zit er zelf een beetje tussenin.

Ik denk dat ik er na dit optreden uit ben. Ik ga mij Merol voor altijd vooral herinneringen als persoonlijkheid uit De Slimste Mens…

Het volgende optreden is een complete gok. Ik ken de groep Wargasm nog niet. Maar dit is zo’n groep die mij overtuigd heeft op basis van enkele seconden van een YouTube fragment. Ik hoop dan ook dat ze mij live echt helemaal kunnen overtuigen.

Het optreden is in de Backyard. Dat is een kleine zaal/tent helemaal in de hoek van het terrein. Het ruikt er eigenlijk naar schuur. Ze hadden het beter Barn genoemd. Er staat nog maar heel weinig volk als ik er binnen ga. Ik weet eigenlijk totaal niet meer hoe Wargasm klinkt of waarom ik het goed vond. Ik ga mij helemaal laten verrassen. Dat gevoel is eigenlijk nog wel leuk.

Wargasm is meteen vooral heel luid. Het is rock gemengd met elektronica. Eigenlijk is dat iets dat ik altijd wel goed vind. Het is frustratiemuziek. Het is de muziek waar je vooral naar luistert als je kwaad bent op de wereld en dat gevoel eruit wil laten.

Maar Wargasm is ook heel leuk om naar te kijken. En ja, dat heeft voor een groot deel met de zangeres te maken.

Het gevoel dat ik krijg bij Wargasm is nauwelijks te beschrijven. Ik weet ook totaal niet waar het vandaan komt. Ik laat het helemaal op me afkomen en het is alsof ik mijn eigen frustratie van de voorbije maanden helemaal laat ontladen. Ik merk dat ik eerst een klein beetje aan het mee bewegen ben, maar dat ik al snel mij helemaal los laat gaan op de muziek. Ik word er zelfs een soort van emotioneel van.

Ineens gaan enkele mensen in het publiek een beetje aan de kant. Ik schuif mee maar ik heb geen idee wat er gaat gebeuren. Het is de aankondiging van een moshpit. Voor wie geen idee heeft wat dat is: een moshpit is als mensen in het publiek tegen elkaar beginnen te springen. Het is iets dat ik vroeger wel vaker deed op fuiven. En de verleiding is groot om nu ook mee te doen. Zeker in de toestand waarin ik mij nu voel. Dit optreden is sowieso al genieten, dit zou een soort van kers op de taart kunnen zijn. Maar iets houdt me toch tegen. Na één nummer is de moshpit alweer gedaan. En ik heb heel veel spijt dat ik niet meegedaan heb.

Er is een meisje dat me opvalt. Ze staat vlak voor mij in het publiek. Ik schat haar net geen 20. Ze lijkt me helemaal niet het type dat van deze muziek houdt. Ze ziet er zo braaf uit. Bijna schattig. Ze heeft een klein rugzakje op haar rug. Haar glimlach verraadt wel dat ze deze muziek ook wel goed vindt. Ik voel bijna een soort connectie met haar. Ik denk dat het bij haar ook haar eerste ervaring is met deze groep, en we zitten er allebei helemaal in. En zij keek ook naar de moshpit alsof ze graag wou mee doen. Maar ze heeft ook niet meegedaan.

Ik merk dat ik dit aspect van een festival wel leuk vind. We zijn allemaal samen met mensen die van muziek houden. We hebben allemaal onze hoogte- en dieptepunten op deze dagen. We zijn allemaal nieuwsgierig. We zijn allemaal verbonden. Ik hou hier wel van.

De zangeres springt nog eens in het publiek.

En de zanger doet wat later ook nog eens hetzelfde.

En dan is het al gedaan. Dit uur is echt wel voorbij gevlogen. Dit was een bijna onvergetelijke ervaring. En ik weet nog altijd niet goed hoe ik het moet beschrijven. Ik denk dat ik dit gewoon echt nodig had.

Wargasm. Voor als je nieuwsgierig bent geworden. Het is hard. Maar het is zalig.

Ik moet eventjes bekomen. Ik ga op zoek naar Sofie. Zij is op de Main Stage voor Nothing But Thieves. Ik blijf even mee staan kijken maar ik kan het optreden van daarnet niet helemaal achter mij laten. Echt een heel speciaal gevoel. Het is een teken dat het echt indruk gemaakt heeft.

Iets later trek ik alweer naar de Dance Hall. Daar wacht Dadi Freyr. En die zijn natuurlijk vooral bekend om hun opvallende passage tijdens het Songfestival. Eerst zouden ze deelnemen in het jaar 2020, maar door corona kon die editie niet doorgaan. Ik vond hun nummer toen eigenlijk ook niet zo goed. In 2021 konden ze dan eindelijk écht meedoen, en toen vond ik het een beter nummer.

In de Dance Hall is nog niet veel volk. Ik kan bijna helemaal vooraan staan. Ik begin het zo stilaan te merken. Als je zo’n 10 minuten op voorhand naar de locatie gaat, staat er meestal bijna nog niemand. En dan kan je zelf zo’n beetje kijken waar je graag wil staan. Dat is eigenlijk ideaal.

Helaas vind ik Dadi Freyr echt geen hoogvlieger. De zanger heeft een heel lage stem en zijn Engels is niet echt perfect. Dat is wel grappig als hij tusendoor iets zegt. Maar de nummers boeien me echt niet. Ik weet niet of het daarom is of niet, maar ineens spelen ze zelfs de vogeltjesdans. Het publiek smult ervan, maar ik vind dat eigenlijk niet echt origineel.

“I used to be small deal. But I’m big deal now.” De bindteksten zijn best wel grappig. En zeker als het over de temperatuur gaat. Want het is nog altijd overal bijzonder warm en zweterig hier. “Who is warm? (publiek juicht luid) Who is cold? (publiek juicht veel minder luid) Who doesn’t give a fuck and wants to listen to the music? (we juichen allemaal luid).

Na een halfuurtje heb ik het wel gezien. Dit is het eerste optreden vandaag dat ik vroegtijdig verlaat. Maar ik vind het echt veel te weinig. Dan kan ik beter nog wat rust nemen.

Het is dan rond half 7. Tijd om eens aan eten te denken. Ik neem een pitta, daar heb ik nog wel eens zin. Maar de pitta is niet in een broodje maar in een wrap gewikkeld. Bovenop is dan de saus gedaan. Dus je hebt eerst allemaal saus, daarna alleen vlees, daarna alleen groente. Maar ja, we moeten niet naar een festival gaan voor het lekker eten. Het is vooral ook moeilijk om alles op te eten zonder smossen. En dat lukt mij uiteraard niet. Proper eten is niet aan mij besteed.

Iets later sta ik nog maar eens in de Dance Hall, deze keer voor Ashnikko. Dat is weer een gokje. Ik heb nog nooit van Ashnikko gehoord. Er staat weer nog maar weinig volk. Maar wat me van in het begin opvalt, is dat ik hier deze keer echt tussen bijna alleen maar tienermeisjes sta. Heb ik dan wel juist gekozen?

Het optreden begint. Een jongedame gaat achter een draaitafel staan. En het publiek wordt helemaal wild. De tienermeisjes halen allemaal hun smartphone boven en beginnen te filmen. Ik vraag me af wat ze dan aan het optreden hebben op dit moment. En ik begin te vrezen dat ik écht verkeerd gekozen heb. Ik heb geen zin om 50 minuten te kijken naar iemand achter een draaitafel…

Maar dan duikt er een zangeres op het podium. Dit moet dan echt wel Ashnikko zijn. Haar muziek is niet slecht. Maar het is toch ook niet helemaal mijn ding.

Ik blijf tot het einde. Tussen de schreeuwende, dansende zwetende en springende tienermeisjes is het ook heel moeilijk om hier weg te geraken. Maar dit optreden is voor mij toch ook niet echt memorabel.

Ineens herken ik een liedje. “He was a boy, she was a girl, can I make it any more obvious?” Het is een cover van Sk8er boi van Avril Lavigne. Ik ben eventjes verbaasd dat alle tienermeisjes ook dit luidkeels meezingen. Maar dan blijkt dat ze er gewoon haar eigen nummer van gemaakt heeft. Want de rest van de tekst is ook helemaal anders. Ik vraag me af of iemand in dit publiek eigenlijk ooit al eens van Avril Lavigne gehoord heeft.

Ineens wordt er geduwd in het publiek. Ik vraag me af wat er gebeurd is. Ik word echt hardhandig weggeduwd. Ik denk eerst dat er echt iets aan de hand is. Maar dan blijkt dat er ook hier weer een moshpit gaat komen. Vreemd. Dit lijkt mij nu toch ook niet de muziek om dat op te gaan doen. Maar zo wordt het wel weer een feestje.

Ashnikko zit erop. Het is niet iets dat ik na vandaag nog ga beluisteren. Het is 20u30. We zijn hier ondertussen toch al ongeveer 9 uren. Sofie en ik beginnen allebei ook wel wat vermoeid te geraken. En we hebben morgen nog een dag. Eigenlijk hebben we alles gezien wat we willen zien. En dus besluiten we naar huis terug te keren.

Het is nog een eindje wandelen terug naar de auto. Ineens worden we aangesproken door een kerel. Hij vraagt of we van het festival komen. Ik heb eigenlijk geen zin om hem te antwoorden. Maar in de hoop dat we hem op die manier kunnen afschudden, zeg ik toch ja. Ik weet eigenlijk ook niet goed wat zijn bedoeling is. Wil hij gewoon sociaal doen of is er toch meer aan de hand. Het blijkt het laatste te zijn. “Mag ik anders jullie polsbandje? Dan kan ik gratis binnen.” Hij is wel eerlijk, dat moet ik wel toegeven. Maar ik maak hem terwikl we verder stappen vrij kortaf duidelijk dat we dat niet gaan doen. Hij probeert nog even maar druipt dan af. Ik hoop in ieder geval dat hij niet slaagt in zijn opzet.

Wat later komen we terug aan de parking. Het is even zoeken hoe we hier weg kunnen geraken. We volgen het pijltje met EXIT. Maar die doorgang is op het einde afgesloten door een hek. Wat moet ik nu doen? Iets verderop zitten de stewards samen gezellig te wezen. Ze kijken zelfs niet op. Tot eentje toch door heeft dat er een auto staat, ook al is dat op nauwelijks 2 meter van hen. Zijn die hier om te werken of zijn die hier om te slapen? De kerel doet het hek uit de weg maar zet dat helemaal niet ver genoeg weg. Ik kan nog steeds nauwelijks door. Ik doe teken dat hij nog wat meer ruimte moet laten. Ik heb de indruk dat hij niet echt intelligent is. Of hij is niet nuchter meer. Of allebei. Dat zal het wel zijn. Eindelijk snapt hij het en hij trekt het hek nog wat verder weg. Nu kunnen we eindelijk weg.

Eerste dag Pukkelpop. Morgen volgt dag 2.

En morgen of overmorgen vertel ik jullie alles over die dag 2.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.