Alweer een eerste schooldag – week van donderdag 9 september tem zondag 12 september

DONDERDAG 9 SEPTEMBER – Eerste schooldag

Er zijn zo van die dagen die elk jaar terugkomen en waar je altijd ook heel erg naar uitkijkt. Ik vind mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd heel leuk. Veel cadeautjes en iedereen die dan toch ook eens speciaal aan je denkt. Nieuwjaar is ook zo’n typische dag. Sfeer en gezelligheid zijn daarbij ook niet onbelangrijk. Ik heb lang ook Oudejaarsdag een dag gevonden om naar uit te kijken. Vroeger had je dan altijd de top 100 of top 200 of top 2000 of top-hoeveel-dan-ook allertijden waar ik dan al om 6 uur ’s ochtends voor opstond om het toch helemaal te kunnen volgen. Kerstdag is ook zo’n dag. Bij mij past de dag van het Eurovisiesongfestival zelfs ook in dat rijtje. Tegenwoordig zijn dat zelfs drie dagen.

Er zijn van die dagen die elk jaar terugkomen en waar je ook altijd heel erg naar uitkijkt. Er zijn ook van die dagen waar ik altijd al een grote hekel aan heb gehad. Met stip op één: de eerste schooldag. Ik vond die dag altijd verschrikkelijk. Ik had liever gehad dat mijn schooltijd altijd vakantie was geweest. Maar helaas, na twee maanden zomervakantie (vééééééél te kort vond ik dat) moest toch altijd weer die verdomde eerste schooldag komen. 1 september. Buhhh… Die mochten ze van mij overslaan. Van mij mocht het gewoon meteen terug 30 juni zijn. Vakantie!

Helaas was zo’n eerste schooldag onvermijdelijk. Mijn ouders probeerden mij vooraf altijd een beetje gunstig te stemmen. “Je gaat je vrienden terugzien!” Dat was natuurlijk ook wel waar. Maar dat viel in het niets bij het vooruitzicht aan al die saaie lessen, het vele huiswerk en die veel te lange dagen. Ik was gewoon ook echt geen goeie student. Mijn vader probeerde het dan maar op een meer sarcastische manier. Of was het echt zijn ultieme poging om van mij een gemotiveerde schoolganger te maken. Elke 1 september klonk al in de vroege ochtend “De eerste schooldag” van Will Tura door heel het huis. Will Tura kon het wel uitleggen. “Maar wees blij dat je naar school mag, anders blijf je dwaas en dom,” zong hij en je kon het door heel de living en tot in mijn slaapkamer horen. Well Will, dan blijf ik liever dwaas en dom en in mijn bed. Ja, zo erg vond ik het toen echt.

Vandaag is het alweer mijn vijfde eerste schooldag sinds ik in september 2019 de BAB opleiding startte. En eerste schooldagen zijn nu toch een beetje anders dan vroeger. Het heel grote verschil is dat ik deze opleiding echt interessant doe en mijn werk als stagiair/vrijwilliger en later als werknemer ook echt graag doe. Er zijn nu heel andere redenen waarom ik nog altijd niet zo’n goed gevoel heb bij een eerste schooldag.

De eerste reden is dat ik echt veel te vroeg moet opstaan. Ik ben absoluut geen ochtendmens. Ik sta tegenwoordig bijna altijd wel op tussen 8 en 9, en dat vind ik vroeg genoeg. ’s Ochtends les in Antwerpen betekent beginnen om 8u40. Om 6u50 dus vertrekken met de auto. En dus om 6u opstaan. Dat is niet ’s ochtends. Dat voelt voor mij als middernacht. En dat heeft nog een vervelend gevolg. Ik ga dan altijd iets vroeger slapen. Maar dan heb ik ook dat typische gevoel dat ik moet slapen. Het zorgt er alleen maar voor dat ik lang wakker lig, meestal niet goed slaap en dus ook ’s ochtends veel te moe wakker word. De eerste schooldag blijft dus een moeilijk verhaal.

Deze keer is het ook weer van dat. Ik heb de hele woensdag het gevoel dat ik dingen ga vergeten. Ik maak me zorgen omdat de verkeerssituatie wellicht anders zal zijn dan enkele maanden geleden. Moet ik dan nog vroeger vertrekken?

Zoals verwacht slaap ik dan ook niet goed. Maar ’s morgens sta ik op en ik ben verbaasd van hoe goed ik me eigenlijk voel. Ik voel natuurlijk wel een beetje dat het een korte nacht geweest is, maar het valt allemaal wel mee. Ik doe rustig maar vastberaden verder en om 6u50 vertrek ik richting Antwerpen. Waze geeft aan dat ik om 7u59 ga aankomen en dat geeft mij nog meer dan genoeg marge. Ik ben er vrij gerust in.

Onderweg is er toch heel wat file. Waze stuurt me er niet rond, dat wil zeggen dat in de file nog altijd beter is dan eindeloos rondrijden. Op een druk punt vlakbij de Brusselse ring zie ik de tijd wat oplopen. Er komen uiteindelijk 10 minuten in totaal bij. Maar aankomen om 8u09 is nog steeds ideaal. Als ik maar tijd heb om mijn koffie te halen!

Ik rij de straat van school in om 8u09. Waze is weer lekker accuraat vandaag. En ik heb geluk. Vlakbij school is er ook nog een plaatsje vrij om te parkeren. De goden zijn mij gunstig gezind deze ochtend. De zon schijnt. Het lijkt wel de voorbode van een nieuwe start. Een zorgeloze start. Ik heb een semester met maar twee vakken en dat is een groot verschil met de zeven vakken van vorig semester.

Ik sta vlakbij de Georges geparkeerd. Ik haast mij meteen naar binnen om mijn vaste bestelling te vragen. Ik babbel nog wat met eigenaar Niki. Ik heb al vaak met hem gebabbeld, ik ben hier dan ook vaste klant. Nu voel ik toch nog wat de vermoeidheid en weet ik ook niet goed wat zeggen. Misschien is het ook nog de onwennigheid van die eerste schooldag.

Ik heb twee vakken en voor allebei zit ik samen met enkel mijn medestudente Pascale. Ik ken haar ondertussen al anderhalf jaar en ze is zonder twijfel een van de medestudenten waar ik het best mee overeen kom. Met twee in de klas zitten zal misschien toch een beetje raar zijn, maar dat met het haar is, maakt het leuker. Ze komt ook naar de Georges. Terwijl zij binnen haar bestelling doet, zit ik buiten te genieten op het terras. Ik voel me in mijn nopjes. Ik maak een foto van mijn uitzicht en deel hem op Facebook.

Na wat bijbabbelen is het al tijd om naar de les te gaan. Het is best wel grappig om zo met twee in het voor de rest lege lokaal te zitten. We starten met het vak Biologie van het ouder worden en dat krijgen we van Lieve. Ik had haar ook al in het eerste semester in Antwerpen voor een ander vak. Ze is een toffe docente. Ze heeft haar eigen stijl en is nogal direct ,maar dat heb ik graag. Ze heeft wel een verkoudheid. Ik hoop maar dat ik dan zelf niet ziek wordt. Maar we zitten op afstand, dus dan zal het toch wel meevallen.

Ze vertelt ons dat ze het vak al voor de derde keer geeft maar dat ze wat aanpassingen gedaan heeft. We krijgen al meteen te horen dat we eigenlijk als “grote” taak vier casussen zullen moeten behandelen. We moeten op zoek gaan naar 4 bewoners die (zwaar) zorgbehoevend zijn. We moeten dan uitwerken wat ze hebben en daar informatie over opzoeken en daaruit volgend analyseren hoe we hen beter kunnen helpen of onze activiteiten aan hen kunnen aanpassen. Lieve gaat dan bekijken welke vormen van zorgbehoevendheid we hebben in onze casussen en daar gaat ze ons dan ook over les over geven.

Het is dus een beetje nadenken. Want de casussen die je kiest zullen ook de lessen bepalen. Ik denk dat het handig is van dan ook te zoeken naar aandoeningen of beperkingen die ik zelf ook interessant vind. We mogen in deze eerste les al meteen aan de slag gaan en dingen opzoeken. Maar dat voelt een beetje aan als overbodig werk. Nu zit ik met een smartphone dingen op te zoeken en te noteren, terwijl ik deze taak toch later gewoon op een Word document ga invullen. Maar goed, we kunnen op deze manier toch al eens kijken wat we met deze grote taak gaan doen.

Pauze. Ik kijk snel even op Facebook en zie reacties op mijn foto van de Georges. Sandra reageert “En al direct een selfie maken ook”. Ik snap haar reactie eerst niet. Ligt het aan mij? Snap ik de mop niet omdat ik toch nog meer moe ben dan ik besef. Of ontgaat er mij iets. En dan zie ik het. Ik ben op de foto te zien in de weerspiegeling van het raam. Dat had ik niet eens gemerkt. Het is wel grappig. Eindelijk heb ik eens een selfie gemaakt die gelukt is!

’s Middags lunch ik samen met Pascale alweer bij de Georges. Het terras zit vol, maar het vriendelijke meisje dat er werkt zet meteen voor ons nog een tafeltje bij. Het is hier echt heel goeie service, of is het ook een beetje omdat ik hier vaste klant ben? Ik geniet van mijn soep met brood. Nu is het echt weer helemaal zoals vroeger. Nooit gedacht dat ik zo blij zou worden van soep met brood. Sommige medestudenten hebben in de namiddag les. Af en toe komt er eens iemand voorbij om heel snel hallo te zeggen en zich dan te haasten naar de les. Maar die paar seconden dat ik hen weer écht zie doet mij veel meer dan een online les van een halve dag.

Wat later ben ik onderweg naar huis. De eerste schooldag was voor mij een halve dag en zit er al op. Als kind kwam ik meestal zuchtend thuis en keek ik alweer uit naar de vakantie. Nu zit ik in de auto mee te zingen met de muziek van mijn MP3-speler met de glimlach op mijn gezicht, en ben ik blij at ik weer begonnen ben. Tijden veranderen.

“s Avonds kijk ik nog uitgesteld naar de tweede aflevering van Schatten van mensen, de docureeks rond Zorg Leuven. Ook deze keer mag je weer eventjes binnenkijken op mijn stageplaats. En deze keer zie je ook mijn “werkbegeleider” Ralph. Hij heeft mij de voorbije twee jaren al heel veel geleerd, niet alleen over het werk als animator maar ook hoe ik persoonlijk kan groeien. Leuk dus dat ik hem ook eens aan jullie kan voorstellen.

Je kan de tweede aflevering hier kijken: https://www.robtv.be/programmas/leuven-zorgt-schatten-van-mensen-aflevering-2-125144?fbclid=IwAR1ySr2VqoyhM27sKxdI0xalX35pHIuEcdnhhd2gpviMkXstIHXls-JpL_s

Heel de dag voel mij ik energiek en blij. Maar ’s avonds voel ik me steeds vermoeider worden. Hopelijk valt het allemaal mee. Ik heb nog enkele drukke dagen te gaan.

VRIJDAG 10 SEPTEMBER – Sowah

Vrijdag en normaal gezien doe ik vandaag vrijwilligerswerk. Maar vandaag voel ik me wat ziekjes en meer vermoeid dan anders. En dan word ik altijd een wandelende rekenmachine. Ik denk na over wat ik de komende dagen allemaal nog ga doen en dan moet ik de balans opmaken. Ga ik alles laten doorgaan of ga ik dingen overslaan. Ik besluit van mijn vrijwilligerswerk over te slaan en voor nu wat rust te nemen.

’s Avonds trek ik dan wel samen met Sofie naar het Jan Breydelstadion voor Club Brugge – KV Oostende. Het is een werkdag en dat betekent ontzettend vroeg vertrekken om goed op tijd te zijn. De wedstrijd is om 20u45. We vertrekken om 16u50. Waze geeft aan dat we er 2,5 uren over gaan doen. Daar kan altijd nog tijd bijkomen. De rit is op zo’n dagen altijd ook heel onvoorspelbaar. Waze anticipeert op het verkeer en kijkt wat het snelste en handigste alternatief is. Vandaag moeten we zelfs langs Antwerpen rijden. De hele rit is het druk en komen we af en toe in een file terecht. Ik vind dat echt niet zo leuk. Ik kom daar altijd in een soort van over-alerte toestand van. Overal verkeer. Overal chauffeurs die vaak heel onvoorspelbare dingen doen. Het is 2,5 uur lang geconcentreerd reageren op 1001 dingen die kunnen gebeuren. Na de rit voel ik mij alsof ik veel te veel koffie gedronken heb.

Het is vandaag tegen KV Oostende en normaal gezien is daar niets bijzonders aan. Maar vandaag verwacht ik een antwoord van de spelers en de coach na de 6-1 nederlaag tegen AA Gent. En dit is ook zo’n beetje een generale repetitie voor de wedstrijd van woensdag tegen PSG. En eigenlijk is het al te lang geleden dat we nog eens een echt goeie match van Club hebben gezien. Dat mag vandaag wel eens gebeuren.

Er staan twee nieuwe namen aan de aftrap vandaag. Jack Hendry is een verdediger die van bij KV Oostende komt en vanavond dus al meteen tegen zijn ex-club speelt. Kamal Sowah is dan weer een speler die van bij OH Leuven komt. Sowah ken ik wel redelijk goed. Hij speelt al een tijdje in de Belgische competitie. Zijn naam zorgt vaak voor flauwe mopjes. Sowah of een SOA, het lijkt nogal op elkaar. Ik ken hem ook omdat Kurt in onze spelletjes Football Manager tegenwoordig met OH Leuven speelt.

Eigenlijk verwacht ik van die twee spelers vanavond niet zo veel. Ik ben wel benieuwd hoe Sowah het gaat doen, maar ik verwacht niet dat hij meteen voor vuurwerk gaat zorgen. Hij speelt op de rechterflank, in de eerste helft loopt hij vlakbij waar wij zitten in de tribunes. Na enkele minuten zie ik hem al meteen een heel onvoorspelbare pass geven. Hij kiest niet voor de makkelijkste en meest voor de hand liggende oplossing van te passen naar een speler vlakbij hem. Nee, hij speelt de bal perfect tussen twee spelers van KV Oostende in naar een Club-speler die helemaal vrij is. Dat begint al goed.

En daar stopt het niet. Niet veel later zet Sowah een een-tweetje op met een andere speler op een manier dat ik (en ik niet alleen) meteen van ooooh en aaaah ga. Want zo’n acties mislukken maar al te vaak. Sowah schudt de ene na de andere actie uit zijn mouw en telkens denk je: dit gaat och echt niet lukken. Maar bij Sowah lukt het allemaal. Dit had ik echt niet verwacht. Is die nu echt zo goed? Het is een genot om hem bezig te zien .Elke keer als hij aan de bal komt, hou ik mijn adem in en wacht ik op magie. Het is zijn eerste wedstrijd, en als hij zo blijft spelen dan zal hij snel een publiekslieveling zijn.

In de 23ste minuut bereikt dat gevoel een hoogtepunt. Sowah heeft loopt alweer met de bal aan onze kant. Hij trapt een voorzet die zo hoog en zo ver gaat dat ik weer verwacht dat het deze keer niets gaat opleveren. Maar nee, bij Kamal Sowah lukt alles. Op magistrale wijze komt de bal bij Noa Lang terecht en die trapt hem binnen. Wat een schitterend doelpunt! Ik juich met een mengeling van dolle vreugde en verwondering over de prachtige actie.

Fichenman zit ook deze wedstrijd niet achter ons in de tribunes. Ik denk dat hij geen abonnement meer genomen heeft. Maar ik mis zijn nietszeggende analyses echt niet. Ook de kerel die altijd naast mij zit voor een deel van de wedstrijd en vorige keer maar een halfuurtje is komen kijken, laat zich deze keer niet zien. Ook hem mis ik niet. Hij zit waarschijnlijk ergens pinten te drinken. Flappie is er wel. Ik zit toevallig naar hem te kijken als de bal nog eens achteruit gespeeld wordt. Hij zucht eens. Hoe? Geen wegwerpgebaar met de handen? Hmm… Flappie is duidelijk niet in vorm vandaag. 1-0 aan de rust en dat is ook maar 1-0. Het kan nog alle kanten uit. Ik ben er dan ook nog niet helemaal gerust in.

Maar in de 56ste minuut maakt Hans Vanaken er 2-0 van. En 10 minuten voor tijd beslist Noa Lang de wedstrijd helemaal met zijn tweede van de avond. Als ik juich bij een doelpunt, dan beweeg ik onbewust eerst heel even naar voor en dan spring ik recht. Bij die beweging naar voor zet ik mijn gejuich altijd in. Het is duidelijk dat ik deze keer voluit juich, want in de beweging naar voor merk ik dat de twee kerels die voor mij zitten even schrikken. Ja, ik ben niet altijd heel luid tijdens voetbal, maar juichen doe ik altijd alsof mijn leven ervan afhangt 🙂

3-0 en de match is beslist. En zo kunnen we ook wat eerder dan het eindsignaal naar huis vertrekken. Onderweg te voet naar de auto hoor ik nog het feestgedruis. Het was een mooie voetbalavond. Hopelijk is dit echt de generale repetitie voor tegen PSG woensdag. Ik ben nu al zenuwachtig.

Bekijk hier de samenvatting van de wedstrijd, met die ongelooflijk mooie actie van Sowah naar Lang als eerste doelpunt:

ZATERDAG 11 SEPTEMBER – 9/11

Er zijn zo van die historische data waarvan iedereen nog weet waar hij of zij was op het moment dat dat historisch feit gebeurde. 9/11 is er zo eentje van. Het is vandaag twintig jaar geleden dat twee vliegtuigen zich in de torens van het WTC boorden.

Waar waren jullie op dat moment?

Ik zat online te chatten. Dat was een hobby van mij in de tweede helft van de jaren 90, maar ik deed dat niet zo heel vaak meer. Het was de dag voor ik met mijn tweede jaar hogeschool zou beginnen. Ik weet niet meer waarom, maar ik ging die dag nog eens chatten op de chatsite waar ik al die vorige jaren zo vaak tijd had doorgebracht. Het was een internationale website, je raakte er dus vooral in gesprek met mensen uit andere landen. Ik begon tegen een meisje te babbelen. En nogal snel vroeg ze me of ik al gehoord had wat er gebeurd was in de VS. Ik wist van niks. Toen ze me vertelde wat ze wist, kon ik het eerst niet echt geloven. Ik ben naar de living gegaan om daar de tv aan te zetten. En ik ben daar gebleven. Nu ik erover nadenk, weet ik niet meer wat ik nog tegen dat meisje gezegd heb daarna. Misschien heb ik haar wel gewoon zo achtergelaten. Ze zal wel niet zo’n indruk gemaakt hebben.

Ik heb de rest van de dag de gebeurtenissen op tv gevolgd. Ik studeerde aan de hogeschool Communicatiebeheer en had nu voor mijn tweede jaar Journalistiek als specialisatie gekozen. Nu heb ik zelf niet zoveel met New York, maar ik was toch zelf ook wel onder de indruk van wat ik hoorde en wat ik zag. En live zag ik ook het tweede vliegtuig op de andere toren vliegen. Het is een cliché, maar ik had de hele tijd het gevoel dat ik naar een film zat te kijken.

Er zijn twee dingen die me toen diezelfde dag al heel erg opvielen, maar waar toen niemand leek bij stil te staan. Ik weet nog hoe eerst de eerste en dan de tweede toren instortten. De torens zakten van onderuit naar beneden. Nu ben ik geen ingenieur en ik ben ook geen kei in fysica. Ik vind dat raar. Een toren stort toch alleen zo in elkaar als er onderaan ook explosies gebeuren?

Ook vond ik het raar dat ze al snel leken te weten wie er achter de aanslagen zat. Osama Bin Laden had het gedaan. En dus moesten de Amerikanen zo snel mogelijk Afghanistan binnenvallen. Ging dat niet een beetje heel snel? En waarom moet je een land binnenvallen als een van zijn inwoners een misdaad heeft gepleegd? Stel dat er een Spanjaard een aanslag pleegt in België. Dan gaat het Belgisch leger toch ook niet binnenvallen? Er waren met andere woorden toch een aantal zaken die ik raar vond aan die hele 9/11. Ik vond het vooral heel erg voor de mensen die die dag gewond raakten of het leven lieten.

Een dag later had ik mijn eerste les van het tweede schooljaar. Ik had meteen al het vak Geschiedenis. Het kon natuurlijk niet anders dan dat de docente meteen een hele les wijdde aan wat er de dag voordien gebeurd was. Ze kwam zelf ook terug op waarom de Amerikanen zo graag Afghanistan wilden binnenvallen. In Afghanistan zijn hele kostbare grondstoffen te vinden die de Amerikanen maar al te graag gebruiken voor allerlei moderne technologie, zoals bijvoorbeeld coltam om gsm’s te maken. Ik begon het me dan toch stilaan af te vragen. Voorzichtig, want ik vond het eerst moeilijk om het zelf te geloven. Maar kwam die 9/11 George Bush eigenlijk niet heel goed uit?

Ik ben iemand die niet snel in complottheorieën gelooft. Maar er rammelt zoveel aan die 9/11 dat ik echt denk dat hier meer achter zit. Enkele films staven die theorie ook. Het is zeker de moeite om Fahrenheit 9/11 van Michael Moore eens te kijken.

Maar dit blijft in de eerste plaats een drama voor de stad New York, voor zijn inwoners en voor alle slachtoffers. Dit is een dag die niemand ooit zal vergeten.

Mijn favoriete groep Bon Jovi was op de dag van de feiten nummers aan het schrijven voor een nieuw album. Van waar ze zaten konden ze de torens zien en zo zagen ze ook hoe het hele gebeuren zich toen afspeelde. Het liet een diepe indruk na op Jon en Richie. Het zorgde ook voor heel wat inspiratie voor nieuwe nummers. Het nieuwe album kwam niet veel later uit met als titel Bounce en veel van de nummers gingen over 9/11 of over het gevoel dat dat veroorzaakte.

Op 11 september 2002, een jaar na de aanslagen, gaf de band een optreden op Times Square in New York. Daar speelden ze ook Undivided, het nummer dat nog het meest geïnspireerd was door die dramatische dag. Jon gaf vlak voor dat nummer nog een heel beklijvende en emotionele speech in zijn eigen stijl. Het is een fragment dat me altijd zelf ook erg raakt als ik het kijk. Jon is daarin ook naar mijn gevoel net iets te chauvinistisch als hij New York “the capital of the world” noemt; Maar voor de rest spreekt hij vooral over de slachtoffers, allemaal mensen met andere achtergronden, maar sinds die dag zijn ze meer verbonden dan ooit. En samen zullen ze er ook ooit weer staan. Als één. Undivided. Het fragment staat hieronder:

Vandaag ging ik met Sofie ook nog naar het Schots Weekend in Alden Biesen. Normaal gezien gaat dat toch door als het Schots Weekend. Dit jaar werd het een beetje ingekort tot één dag. Het kreeg dan ook heel toepasselijk de naam A Day In Scotland mee.

Ik ben zelf niet zo Schotland gezind. Ik ben er ooit samen met Sofie op reis geweest in 2012. Sofie vond het een fantastische reis. Ik weet nog hoe we op een dag een wandeling gingen maken in de gietende regen. Sofie stond helemaal doorweekt maar met de glimlach op het gezicht, te roepen dat ze het geweldig vond. Ik vroeg me af wanneer we naar huis gingen. Het land zei me echt niks. Ik had er nochtans zelf ook wel veel van verwacht. Het enige dat ik leuk vond, was dat we elke avond in hetzelfde restaurant gingen eten. Het was daar heel lekker, maar het was wel een Italiaans restaurant. En haggis, dat vond ik een heerlijke ontdekking. Voor de rest telde ik de dagen af.

Ik had reclame gezien voor A Day in Scotland op Facebook. En ik wou dit wel eens doen voor Sofie. Zij keek er heel erg naar uit. Maar ik had geen idee wat ik moest verwachten. Op de website klonk het in ieder geval veelbelovend. Blijkbaar lokte het evenement de voorbije jaren echt duizenden binnen- en buitenlandse mensen. Maar de website deed eigenlijk nogal amateuristisch aan. Ach ja, we zouden het wel ontdekken. Ik was klaar om me onder te dompelen in de Schotse sfeer.

Bij aankomst moesten we parkeren op een weide. En neem dat maar gerust letterlijk. Er was niet eens een spoor in de weide waar je kon rijden, je moest gewoon door het gras en langs de bomen ploegen. Ik hoorde allerlei vreemde geluiden onderaan de auto van al de planten en toestanden waar we over reden. Ik hoopte maar dat het geen kwaad kon voor de auto.

Na de ticketcontrole konden we alles gaan ontdekken. Het eerste wat we zagen was een markt waar je eten en drinken kon krijgen. Er was een stand met allerlei soorten whisky, maar ik drink nu eenmaal geen alcohol. Verder kon je ook Guinness krijgen. Opvallend. Want Guinness is geen Schots bier. Het is Iers. En er was ook eten voorzien. Hamburgers en frieten. Dat is al helemaal niet Schots. Dat kan ik evengoed op de voetbal eten.

Iets verder stond een soort van partytent. Daar stond een groepje het beste van zichzelf te geven. Het groepje zong gewoon in het Nederlands. En veel volk stond er niet te kijken. Amai, wat een Schotse sfeer hier… Dat is sarcastisch bedoeld trouwens. Er was trouwens ook een zoektocht voor kinderen. Ik begon stilaan te denken dat zij als opdracht “Zoek iets Schots” hadden gekregen. Ik had het in ieder geval nog niet gevonden…

Nog wat verder was er een stuk veld afgezet door hekkens. En binnen die hekkens deden drie mannen en één vrouw in theorie een demonstratie van highland games. En ja, ik zeg in theorie. Want in de praktijk kan ik het niet anders noemen dan dat ze met redelijk veel tegenzin af en toe eens gooiden met een boomstam. Hun lichaamstaal leek een beetje op wat ik voelde toen ik in Schotland zelf was. “Ik wil naar huis.” En zo vond ik mijn eigen Schotse gevoel terug. Da’s ook al iets.

Nog wat verder stonden een zestal mannen en vrouwen elk met hun trommel een soort van optreden te geven. En nog wat verderop was er een demonstratie met honden. De baasjes gooiden dan iets weg en de honden moesten wachten op het signaal om dat te mogen gaan halen. En dat gebeurde allemaal… volledig in het Nederlands. Wat is hier nu Schots aan?

En dat was het dan. Meer was er niet. Ik denk dat we daar 20 minuten geweest zijn. En daar hebben we elk 18 euro voor betaald. We waren snel weg. En ik denk niet dat we ooit nog terug komen. Dan nog liever echt naar Schotland.

Maar de dag eindigde toch nog goed. We gingen eerst nog een ijsje eten bij Vica in Boutersem. En daarna gingen we nog eten bij Poule & Poulette in Leuven. Kiek! Dat maakt mij altijd content.

ZONDAG 12 SEPTEMBER

Ik ben weer een grote Formule 1 fan sinds ik vorig jaar ontdekte dat ik de wedstrijden ook online kan volgen via een livestream van Ziggo Sport. Ik geniet nu weer van de races zoals ik dat al deed toen ik de sport ontdekte in 1994. Ik hou in de sport vooral van verrassende races en stevige duels. Vandaag op het circuit van Monza werd ik helemaal op mijn wenken bediend.

Dit seizoen strijden Lewis Hamilton en Max Verstappen om het kampioenschap. Ik ben van beide rijders absoluut geen fan. Lewis Hamilton vind ik een belachelijke diva, die altijd roept dat hij wat competitie geweldig vindt, maar die begint te bleiten als iemand hem een voorbijsteekt. Max Verstappen vind ik ook maar niks. Ik heb eigenlijk niks tegen hem, maar ik hou er ook gewoon niet van. Soms is dat gewoon zo.

In de race heeft Hamilton net een pitstop gemaakt. Hij komt de baan weer op vlakbij Verstappen. Samen gaan ze de eerste chicane in. Het is daar een heel smal stuk en daar gebeurt wat op dat punt van het circuit eigenlijk heel vaak gebeurt. Ze raken elkaar. Ik denk dat ze allebei geen schuld hebben. Verstappen gaat over Hamilton heen en samen belanden ze op die manier in de grindbak. Het ziet er heel spectaculair uit.

Verstappen is duidelijk gefrustreerd. “That’s what you get when you don’t leave the space,” roept hij. Hij loopt al het hele weekend nogal geïrriteerd. En hij loopt Hamilton gewoon voorbij. Die zit nog in zijn wagen. En daar zit hij op zijn Hamiltons. Hamilton leeft in een eigen wereld. In een eigen cocon. Terwijl de wagen van Verstappen over hem hangt, zit hij alles te proberen om toch nog weg te kunnen rijden. Is die nu echt zo dom? Dat gaat echt niet meer lukken hoor… Je ziet Verstappen ook nog even kijken en dan wegstappen terwijl hij denkt: “Wat een idioot..” Ja, zo denk ik er ook over

Het incident zelf kan je hier kijken:

Normaal gezien had ik morgen een grote bingo gepland op mijn vrijwilligerswerk. Ik wou een bingo doen in de cafetaria en zo bewoners van verschillende huisjes eindelijk weer eens samenbrengen. Mijn lieve collega Linda ging mij daar dan bij helpen op haar vrije dag. Maar dat plan gaat niet door. Er zijn veel zieken bij ons, en dus moet Linda inspringen om te komen werken.

Zelf zit ik de laatste dagen met keelpijn. Dan is het misschien beter om toch maar niet als vrijwilliger te gaan. Ik wil ook vermijden dat er nog meer collega’s ziek raken. Dan neem ik nog maar eens een extra dag rust. Dat kan ik ook wel gebruiken. Het zijn drukke dagen geweest. En er komen nog drukke dagen aan.

Morgen begint de Champions League eindelijk terug! En woensdag ga ik samen met Deborah (ex-collega/klasgenote bij De Post) naar Club Brugge – PSG. Donderdag heb ik dan weer les. Zaterdag ga ik met Kurt naar de theatervoorstelling Assisen 3.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.