Regen regen regen – week van donderdag 26 augustus tem zondag 29 augustus

DONDERDAG 26 AUGUSTUS – Loting

De loting van de Champions League. Ik kijk daar als voetballiefhebber altijd heel erg naar uit. Het is zo spannend om die groepen langzaam maar zeker gevormd te zien worden. Je krijgt altijd minstens één groep des doods met 4 heel goeie teams, en altijd ook minstens één groep die makkelijk oogt. De laatste jaren is Club Brugge ook vaak kampioen geweest in de Belgische competitie. En dus is het altijd ook spannend om te kijken in welke groep Club Brugge dan terecht komt.

Die loting had vroeger iets kleinschaligs en charmants. In zo’n zaaltje in Monaco kwamen alle grote voetbalbobo’s samen alsof het om hun ledenvergadering ging. Het zag er allemaal zo belangrijk en officieel uit. Iedereen zat in kostuum te kijken naar… oude mannen die met balletjes in een pot gingen roeren. En dan kwam er een naam uit de trommel en keken de oude mannen met grote ogen, want dan ging het over een heel grote voetbalclub. Iets later kwam daar dan nog een heel klein voetbalclubje bij. Dan keken de voetbalbobo’s eens naar elkaar met zo’n klein geniepig lachje. Wat zou dat kleine team tegen die grote naam nu kunnen beginnen? Je zag altijd dezelfde gezichten, altijd dezelfde lachjes, altijd dezelfde balletjes, altijd dezelfde charme. Altijd hetzelfde. Behalve de loting zelf. Dat maakte het plezant.

Nu is het gewoon saai. Je krijgt een avondvullend programma waar dan allerlei awards uitgereikt worden op de meest voorspelbare manier ooit. Er zijn prijzen voor de beste doelman, verdediger, middenvelder en aanvaller. Heel toevallig komen die allemaal uit voor hetzelfde team, dat heel toevallig ook de Champions League gewonnen heeft. Hoe verrassend! Of nee kijk, er is er toch eentje die voor een ander team speelt. Welk team? Ah ja… het verliezende team van de Champions League. Dat had niemand zien aankomen!

Uiteindelijk kijkt toch niemand voor die prijzen. We willen allemaal gewoon de loting van de Champions League zien. En het ziet er alvast weer veelbelovend uit.

En wat is nu de moeilijkste groep? Dat is groep A. Met Manchester City, PSG, RB Leipzig en… Club Brugge. Dat wordt afzien…

VRIJDAG 27 AUGUSTUS – Huisjes

Ik heb vandaag een dagje vrijwilligerswerk. Het is al lang geleden dat ik er nog over geschreven heb op mijn blog. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet vaak meer ga. Ik kan er ook niet altijd over schrijven. Maar ik ga nog steeds elke week minstens één keer. En ik doe het nog altijd heel graag.

Ik heb wel eens wat dipjes gehad. Ik heb af en toe zo eens wat twijfeltjes gehad. Soms vroeg ik me af of ik het echt wel goed kon. Soms vroeg of ik me af of het fysiek niet te zwaar was of zou zijn in de toekomst. Het hoort er waarschijnlijk gewoon bij. De twijfeltjes liggen weer achter mij. Ik ga altijd met plezier en met enthousiasme. Ik geef altijd het beste van mezelf. En nu is dat als vrijwilliger. De rest zien we later wel weer.

Of ja… Soms is er toch wat twijfel. Maar dan op een heel andere manier. Ik had als stagiair en nu ook als vrijwilliger carte blanche over wat ik elke keer met de bewoners doe. Dat is op zich wel handig, want ik kan dan ook zelf die beslissing nemen en zelf kijken wat bewoners op dat moment willen doen. Maar tegelijk zorgt het ervoor dat ik altijd een beetje twijfel wat ik die dag ga doen. Zou ik nu eens een uurtje zingen met hen? Gaan we misschien een bingo doen? Of willen ze liever nog eens herinneringen ophalen met het Levensloopspel? In welk huisje ga ik dat vandaag eigenlijk allemaal doen? Veel vragen.

Het zorgt er voor dat ik tegenwoordig niet te veel vooraf plan. Ik ga altijd eens binnen in enkele huisjes en dan komt het meestal ook wel vanzelf.

Ik start vandaag op huisje 2 en daar kom ik collega Dimitri tegen. Dat is niet zoals het meestal is. Dimitri staat normaal gezien op huisje 4. Het is eens anders dan anders. Hij vraagt mij al vrij snel over Demiclowns en dat ik gestopt ben. Ik leg hem nog eens mijn beslissing uit. Hij begrijpt ook wel dat het niet zo gemakkelijk is.

Huisje 2 is altijd heel rustig. Hier zijn bewoners al vrij ver in hun dementie. Geluk zit hier dan ook in de kleine dingen. Ik vind Leontien in de living. Ze kijkt nogal spiedend door het raam. Ik weet eerst niet echt wat ze aan het doen is. “Daar zit iemand!” zegt ze. Is dat nu echt of maakt de dementie haar iets wijs? Maar dan zie ik het. Ze zit recht naar het raam van een huisje boven te kijken. En daar zit inderdaad iemand op een stoel met de rug naar het raam. Dat vindt Leontien blijkbaar heel interessant om in de gaten te houden. Samen kijken we of er nog iets gebeurt. De vrouw aan het raam blijft gewoon zitten. Leontien blijft het interessant vinden. Ik vraag me af of ze zo de hele dag zou willen blijven kijken.

Ik heb toch een klein beetje een plan vandaag. Ik wil een bingo doen in huisje 1. Daar zitten de die-hard fans van het spelletje. Een week zonder bingo is voor hen een week niet geleefd. Ik kan dus bijna niet anders. Als begeleider-animator speel je in op de noden en behoeften van bewoners. En voor hen is dat soms eens een bingo. Maar in huisje 1 zijn twee bewoners nog niet helemaal wakker. Het is nochtans al halftien. Er zitten hier duidelijk wat langslapers. Een collega stelt voor om dan maar de bingo in de namiddag te doen, dan zal iedereen helemaal uitgerust en wakker zijn.

Dus ga ik maar eens kijken in huisje 4. Het is lang geleden dat ik daar nog eens echt lang geweest ben. Marina is blij van mij te zien. Zij babbelt heel graag. Ze vergeet wel vaak meteen wat ze gezegd heeft. Dus ze vertelt soms al eens hetzelfde. Maar dat vind ik niet erg. Marina is een heel lieve vrouw. Als ze mij vandaag voor de vijfde keer vertelt dat ze heel graag kookt en dat ze dat geleerd heeft bij een dokter waar ze gewerkt heeft, dan reageer ik even geïnteresseerd als de eerste keer. Ik heb dat verhaal al vaak gehoord. Maar ik vind het echt niet erg dat ze het nog eens vertelt.

Marina is graag bij ons. Maar ze wil ook altijd graag naar huis. Ze denkt nog steeds dat ze gewoon thuis woont en dat ze altijd bij ons op bezoek is. Ook al is ze nu al een jaar een van de bewoners. Ze zegt ook altijd dat ze graag bij ons is. Maar toch wil ze nog steeds naar huis. Ze wil voor haar kinderen gaan zorgen. Ze beseft dan niet helemaal dat die al het huis uit zijn en eigenlijk meer voor haar zorgen dan omgekeerd. Vandaag heeft ze dat ook weer. Annie zit er ook bij. En zij wil ook altijd graag naar huis. “Zijn we dan weg?” vraagt ze aan Marina. Elk in hun eigen leefwereld. En toch verbonden met elkaar. Werken met demente bewoners blijft toch altijd een hele belevenis.

Ik moet even gaan helpen in de kamer van Gisèle om te zorgen dat ze naar wat muziek kan luisteren. Als ik de kamer binnenkom, zie ik dat het niet goed gaat met Gisèle en dat ze niet meer lang zal leven. Ik schrik er wel even van, dit komt binnen. Maar dan zet ik de cassettespeler aan, ze kan in alle rust en genietend van haar muziek afscheid van het leven.

Natuurlijk doet me dit iets. Maar ik merk dat ik toch tegenwoordig goed kan omgaan met het afscheid van een bewoner. Ook bij Gisèle denk ik vooral terug aan de bijzondere momenten die ik met haar heb beleefd. Gisèle heeft me vaak verteld hoe ze vroeger een cinema had in Werchter. Dat was haar werk, ze was de eigenares. Gisèle hield van muziek. Ik heb genoten van al die momenten dat ze zong. En dat was vaak. Gisèle zong ook als niemand anders zong. Ze was altijd goedgezind. Ze lachte altijd. Alles was altijd goed voor haar. Ik ga haar missen. Maar ik ben blij dat ik er voor haar kon zijn de voorbije jaren.

In de namiddag zijn we eindelijk toe aan de bingo in huisje 1. Ik doe de bingo zo’n beetje op mijn eigen manier. Ik vind dat je een bingo ook zo leuk mogelijk moet maken. Ik maak het extra spannend en ik zorg voor enthousiasme. Ik vraag altijd eerst ook wie er gaat winnen. Gerard is heel enthousiast vandaag. Hij is er zeker van dat hij vandaag gaat winnen. Het is leuk om hem zo te zien. Maanden geleden toen hij bij ons kwam wonen, trok hij zich vaak terug op zijn kamer en was hij toch een beetje neerslachtig. Nu is hij helemaal open gebloeid. Hij lacht ook bijna altijd. Tenzij hij in zijn krant leest. Dan is hij serieus en dan mag niemand hem storen. Tenzij hij aan mij nog eens een krantenkop voorleest in de hoop dat ik dan aan hem verduidelijk waar het dan allemaal over gaat.

Gerard blijkt voorspellende krachten te hebben. We spelen drie rondjes bingo en hij wint er twee van. Maar bij ons is iedereen een winnaar. We spelen elke ronde tot iedereen uit is. En ook al spelen we voor de eer, de meeste bewoners gaan er meestal heel erg in op. Misschien ook wel een beetje door mijn enthousiasme, ik hoop het 🙂

Enkele weken geleden is een cameraploeg van ROB TV een hele dag komen filmen bij ons. Ik heb toen die dag met de bewoners van datzelfde huisje 2 een Streetview-activiteit gedaan op de Beleef-TV. Wil je graag zien hoe dat ging? Vanaf morgen komt de docureeks Schatten van mensen over Zorg Leuven elke woensdag op TV om 20u en om 22u. En ik denk dat het ook online te volgen gaat zijn via http://www.robtv.be. Mis het zeker niet! Je zal mij ook in actie zien 🙂

ZATERDAG 28 AUGUSTUS – Culinair

Tijd voor ontspanning. En als wij ontspanning zeggen, dan stappen wij de auto in en rijden we 132 kilometer tot we in Lauwe zijn. En daar zijn we eigenlijk ook een heel klein beetje thuis. In Lauwe bij Culinair.

Eigenlijk zijn die 132 kilometer ook zo voorbij. Ik vind het soms zelfs een beetje deel van de pret. Ik hou ook van autovakanties, misschien is het daarom. We hebben altijd goeie muziek mee onderweg, dus dat is genieten. Het is nu niet dat het landschap heuvelachtig wordt naarmate je verder reist in dit geval. Integendeel, we rijden echt richting de weidse vlaktes. Maar ook dat is voor mij toch een beetje terug naar het oude bekende. Want mijn roots liggen ook in het vlakke land. Ik woon nog maar in de heuvels van Vlaams-Brabant sinds 2006.

Ik ben in mijn nopjes vanavond. Ik heb geen zorgen, ik voel me goed, en dat is sowieso de laatste tijd wel. Maar bij Culinair wordt dat gevoel altijd nog een beetje versterkt. We kennen eigenaars Lisa en Steven nu ook al goed, we weten dat dochter Lucile ook werkt in de bediening, en we weten dat we van hen altijd het beste kunnen verwachten. Ik ben benieuwd naar het menu!

Want je kan eigenlijk altijd makkelijk vooraf op de website gaan kijken wat het menu van de avond is. Maar dat willen we niet. We willen echt op het moment zelf verrast worden. We zijn daar zelfs echt fanatiek in. Vlakbij de ingang van het restaurant hangt een bord waar je ook altijd het menu kan bekijken. Daar lopen we altijd snel voorbij. We willen het echt niet weten tot het aan ons voorgesteld wordt aan tafel en we niet anders kunnen dan het lezen.

Het menu van de avond ziet er ook echt heel veelbelovend uit:

Soms is er wel eens een gerecht dat dan eens wat minder mijn ding is. Maar vandaag is het van begin tot einde zalig lekker. Toch kies ik er twee hoogtepunten uit, die ik er nog bovenuit vond steken.

En dat zijn de horsmakreel…

… en de surf & turf.

En als we ’s avonds in de Vintage kamer in slaap vallen, dromen we al van de volgende keer. Wat wil een mens nog meer 🙂

ZONDAG 29 AUGUSTUS – Regen

Ik heb sinds kort een abonnement op F1 TV. Je kan dan de Formule 1 live en uitgesteld kijken met commentaar in het Nederlands. Ik kijk al een tijd de races via een livestream van Ziggo Sport. Maar je kan zo’n livestream natuurlijk niet opnemen. F1 TV biedt dus de ideale oplossing om uitgesteld te kunnen kijken.

Ik had zin vandaag in mijn F1 marathon. ;Maar dat het nu zo’n marathon ging worden, dat kon ik vooraf ook niet voorspellen.

Na onze terugreis van Culinair en een bezoekje aan mijn schoonouders, begon ik rond een uur of drie te kijken naar de kwalificaties voor de Grote Prijs van België. En het regende in België. Dat is niets nieuws onder de zon. Het heeft dit seizoen bijna elke dag geregend. En nu dus ook. Of gisteren. Want ik keek de kwalificaties een dag later.

Regen boven het circuit. Met de kwalificatie was het dan ook al meteen prijs. De start van de sessie werd al meteen uitgesteld. En dus moesten we wachten. Gelukkig duurde het maar een kwartier. En toen konden we van start. De natte omstandigheden zorgden wel voor spektakel. Ook nu bleken enkele rijders (met vooral George Russell) boven zichzelf uit te stijgen. Hoe hoog zou hij zich kunnen kwalificeren?

Maar bij de start van het derde deel van de kwalificaties gebeurde dit. Lando Norris crashte hard toen hij een snelle tijd wou neerzetten.

Misschien is racen in de regen dan toch niet altijd zo’n goed idee.

Vettel liet zich meteen opmerken. Hij had al gezegd over de boordradio dat de omstandigheden te gevaarlijk waren. Veel rijders zouden Lando Norris na zo’n crash gewoon voorbijrijden zonder er nog maar naar te kijken. Vettel wou toch kijken of alles oke was. Vettel is een held.

De sessie duurde uiteindelijk meer dan 2 uren, en dat is dubbel zo lang als normaal. Verstappen pakte de pole, maar Russell was de morele winnaar. In zijn Williams mag hij meestal blij zijn als hij in de top 10 raakt van de startopstelling. In de regen reed hij naar de tweede plaats. In deze omstandigheden krijgen de beste rijders vleugels.

Daarna keek ik ook uitgesteld naar AA Gent – Club Brugge. Een wedstrijd die we snel kunnen vergeten. Dus dat slaan we over.

Het was ongeveer 19u40 toen ik begon te kijken naar de race van de GP van België. Ik had al zo’n voorgevoel dat het laat zou worden. Ik startte de video op F1 TV en keek hoe lang de uitzending geduurd had. Meer dan 4 uur? Wat was er dan allemaal wel niet gebeurd in die race?

Wel, er is geen race geweest. De rijders hebben twee rondjes gereden om zo volgens het reglement een uitslag te kunnen noteren met halve punten. Voor de rest heb ik een hele avond zitten kijken naar regenbeelden, supporters die euforisch werden als ze zich op het grote scherm zagen, rijders die zaten te wachten tot het eventueel toch nog zou starten en dus uiteindelijk een twee ronden treintje rijden voor de vorm.

Veiligheid voor alles. En ja, de crash van Lando Norris bewijst misschien dat de omstandigheden ook niet echt veilig waren om te racen dit weekend? Maar waar is de tijd dat ze gewoon in alle omstandigheden van start gingen? Niemand verplicht je om het maximum te geven op een nat circuit. Waar is de tijd dat Damon Hill vertelde dat hij zich moest baseren op de witte lijn aan de zijkant van het circuit om de weg te weten? Toen zag je gewoon wel een race.

Hopelijk krijgen we volgende week in het Nederlandse Zandvoort wel een spannende race…

Vergeet “Schatten van mensen” morgen niet te kijken op ROB TV of (hopelijk) via hun website!

Morgen ga ik nog een dag vrijwilligerswerk doen. En voor de rest heb ik nog een rustige week. Dat mag wel, want op donderdag 9 september start er weer een semester in de BAB opleiding. Tot volgende week!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.